امیدوارم فراموش نشده باشم

...

او رفته بود

رد پایش روی دل جا مانده بود..!

پر از هفت سالگی ام

پر از وسوسه های بازی

من می ترسم از دستهایی که

می کشند قدم را

واز سخن که بادبادکم را...

باز می کردم

و باز

کودکی هفتاد ساله

با گردی سپید لا به لای موهایش

وچشمهایی تر

که پدر می آید پدر در باران...

پدر باران شد...

صدای آواز گنجشکها عطر دل انگیز رزها تمام وجودم را به وجد می آورد دستانم را بی اختیار در هوا رها کرده ام و می چرخم ماهی های داخل حوض آب به دیوانگی ام می خندند...و من نیز می خندم چه بی تو قعانه… نسیم بهاری میهمان حیاطمان شده است و موهایم را نوازش می کند ... مادرم تازه حیاطمان را آب و جارو زده است ... و بی بی جون ... بی بی جون با آن چارقد بلند گلدار سفیدش گوشه ای از حیاط نشسته است و قل قل سماورش را راه انداخته، تسبیه به دست ذکر و صلوات می گوید و هر از چند گاهی به شیطنتم می خندد و هر از چند گاهی نیز اعتراض می کند((دختر انقدر ورجه وورجه نکن ... ماشالا این همه قد کشیدی اما... امان از دست تو...)) و من فقط می خندم و نگاهش می کنم صورت گرد و پهن بی بی جون پر از نور و آرامش است در دل می گویم: خوش به حالت بی بی جون ... چقدر به آسمان نزدیکی. سپس به آسمان نگاه می کنم ... آبی و صاف... زندگی پر از عطر خداست... فرشتگان به من لبخند می زنند ... نه خواب نیست... فرشتگان دارند لبخند می زنند...